Op het moment dat ik dit schrijf, is de rust aan het weerkeren in Brussel. Terwijl de Vlaamse en Waalse boeren stil terug naar huis reden met hun trekkers smeulden op het Schumanplein de struiken en balen stro nog na. Wat begon als een vreedzame optocht om hun, ons ongenoegen te uiten, eindigde voor een kleine groep in een veldslag met de hulpdiensten. En de anderen? Die dropen af… In menig trekkercabine zal nagedacht zijn over wat er daar op dat plein gebeurde. Is het zo dat we onze sector willen verdedigen? Is het zo dat we de publieke opinie aan onze kant willen krijgen?
De reacties na de protestacties tijdens de voorjaarskoersen waren allen positief. De burger begreep dat er iets moest gebeuren om de melk- en varkenssector te ondersteunen. Dankzij een kleine groep heethoofden en de verslaggeving van de algemene pers is deze positieve houding tegen over de problemen in de landbouwsector omgeslagen in een eerder negatief gevoel. En we gaan allen samen ons best mogen doen om dat tij te keren.
Nog voor dat de organiserende vakorganisaties hun ongenoegen hadden geuit over de ontoereikende maatregelen die Europa voorstelde hadden ze hun ongenoegen al geuit over de amokmakers op het Schumanplein. Dit is echter verloren gegaan in de verslaggeving van de betoging.
De loonwerkers zijn voor veel werk afhankelijk van de melkveehouders en varkensboeren. Loonwerkers reden mee Brussel in met hun trekkers. Ik keur de baldadigheden af, en ik hoop dat jullie dat samen met mij ook doen.
Antoon
