De John Deere 6930 van loonbedrijf Heeringa uit het Friese Tersoal is al twee keer de klok rond geweest. Het manusje van alles is nieuw aangekocht in 2009 en blijft zolang er geen grote reparaties aan komen. Willem Heeringa roemt de Autopower versnellingsbak, de simpele bediening, de zuinigheid van de motor, de ruime cabine en het geringe gewicht van de trekker de grootste pluspunten. Negatieve punten kan hij zo snel niet benoemen.
In de winter van 2008-2009 besluit Heeringa dat zijn allrounder zijn beste tijd gehad heeft. De John Deere 6920 heeft veertienduizend uren op de teller en begint een grote slijtage aan de vooras te vertonen. Ook de Autopower vertoont problemen. Tijd om de 20-serie in te ruilen voor een nieuwe allrounder uit de 30-serie. Ondertussen heeft de ‘nieuwe’ John Deere 20.195 uren op de teller staan.
Jaarlijks goed voor twaalfhonderd uur
In de beginjaren wordt de 6930 altijd als sleepslangcombinatie gebruikt. Ook wordt hij op pad gestuurd met de vierkante balenpers, de maisplanter en vanaf 2017 met de maaiarm. Jaarlijks goed voor twaalfhonderd uur. “Als wij een lang mestseizoen hadden, kwamen er met gemak veertienhonderd uur bij per jaar”, aldus Heeringa.
Tegenwoordig zijn alle machines groter en moet alles sneller. Volgens Heeringa is de John Deere 6930 nu te licht voor het zwaardere werk. Zijn ‘vaste’ machine is nu de McHale 998 wikkelaar. In de herfst wordt ook de maaiarm er nog aan bevestigd. Verder wordt de allrounder nog gebruikt als noodtrekker. Soms mag hij met de silagewagen onder de hakselaar, een enkele keer gaat hij met de gronddumper op pad en als de nood echt hoog is wordt de vierkante balenpers erachter gehangen. Al met al komen er toch nog zeven- à achthonderd uren bij op jaarbasis.
Onderhoud aan het wagenpark
Onderhoud aan het wagenpark wordt door het bedrijf zelf verzorgd. Grotere reparaties laat Heeringa over aan de plaatselijke dealer. De John Deere 6930 heeft in vijftien jaar een aantal grotere reparaties ondergaan. Na 3.000 uren is de koppakking vervangen. Rond de 10.000 uren zijn de injectoren van de zescilinder 6,8 liter PowerTech Plus motor vervangen. Bij 18.512 uren is de front-aftakas losgekoppeld omdat deze veel mankementen vertoonde. Rond de 19.250 uren is de achter-aftakasstomp vervangen samen met bussen en lagers. Verder zijn enkele kleinere storingen verholpen.
“De John Deere 6930 is de laatste waarbij ik zelf het onderhoud doe”, verklaart Heeringa. Na het pensioen van zijn monteur/chauffeur is er geen tijd meer om zelf te sleutelen. Tevens is personeel in de sector een groot probleem. “Omdat ik geen geschikt personeel kan vinden, heb ik alle nieuwere tractoren gekocht met een onderhoudscontract. Dat geeft mij enigszins rust”, aldus Heeringa.
Positieve punten van de 6930
Negatieve punten kan Heeringa niet opnoemen. Positieve punten heeft hij genoeg op voorraad. De ruime en stille cabine bevalt hem prima. De airco is snel koud, ook op lange dagen doet hij het aan het einde van de dag nog naar behoren. De bediening is tamelijk simpel, ook voor de zzp’er die er een enkele keer mee rijdt. Daarnaast kan de John Deere gemakkelijk veertien uur zijn werk uitvoeren zonder te tanken. “Voor die tijd was de 6930 erg zuinig”, vertelt Heeringa. Hij is ook enthousiast over de Autopower versnellingsbak van ZF. Vooral over de eco-regeling bij vijftig kilometer per uur. Maar het belangrijkste is volgens Heeringa de service van de dealer. “Je rijdt een merk door je dealer.”
Over de vraag of de 6930 nog lang op het bedrijf blijft, hoeft Heeringa niet lang na te denken. “Als er geen grote reparaties komen, blijft hij voorlopig nog”. Volgens de eigenaar van het kleinschalige loonbedrijf is de trekker nog te goed om in te ruilen. Tevens zijn de kosten per draaiuur niet al te hoog. Al wil Heeringa nog benadrukken dat het vinden van personeel een steeds groter probleem gaat worden. “Ik heb op dit moment een trekker stil staan omdat ik niemand voor erop kan vinden.”
Heeft u ook zelf een machine of werktuig die flink wat uren op de teller heeft? Tip de redactie en mail naar deloonwerker@prosu.nl.
Tekst en beeld: Jens Kusters
