Hallo iedereen, hier ben ik met deel 4.
Ditmaal ga ik het eens hebben over “Moving Day”, de dag dat we verhuizen. Dit is één van de van de dagen waarbij iedereen toch wel wat gespannen rondloopt. Maar alvorens we het materiaal opladen en verhuizen moeten eerst alle machines worden afgeblazen, natuurlijk niet het meest geliefde werkje van de oogst. Veel is er niet te vertellen over het afblazen, alle panelen die kunnen worden gedemonteerd, worden afgenomen of opengevouwen en dan begint het vuile werk. Meestal is dit een werk voor 1 of 2 man, afhankelijk van hoeveel compressoren aanwezig zijn op de servicetruck. Dan is er ook een geluksvogel die in de combine mag zitten om het maaibord te bedienen en deze ook te verplaatsen zodat de wind in de juiste richting blaast, de andere mannen helpen in de mate van het mogelijke, zoals het verwisselen van de roosters/concaves mocht dit nodig zijn of verwijderen van stroresten die niet kunnen worden verwijderd d.m.v. perslucht.
Eens dit allemaal gedaan is volgt het opladen van de machines, het zwaarste werk hierin is het demonteren van de dubbele wielen van de combines en deze vervolgens vastmaken op het frame vooraan de combine . Dan worden ze op de dieplader gereden, vastgemaakt met de nodige kettingen, de ladder wordt naar binnen gedraaid, de antenne en gps worden van het dak verwijderd en dan wordt er een beschermhoes bevestigd aan de voorruit. Hetzelfde geldt voor de tractoren. Eens dit alles is gedaan worden alle banden gecontroleerd op de juiste luchtdruk, alsook de verlichting.
Mijn deel in de grote verhuis is het besturen van de servicewagen met daarachter onze crewtrailer, ofwel de camper, welke een totale lengte heeft van ongeveer 26 meter. Ook dit bevat een vrij grote verantwoordelijkheid aangezien de camper de persoonlijke spullen bevat van de andere crew leden. Bij aankomst op de stopplaats ligt de leefruimte altijd wel iet of wat overhoop. Niet verwonderlijk aangezien het er dikwijls wat ruig aan toe gaat op de weg en over bruggen. De vrachtwagens zijn hier niet begrenst, hier kunnen ze sneller rijden dan 120km/u. Dit was toch wel even schrikken in het begin wanneer andere vrachtwagens ons perfect konden bijhouden in de wagen.
Die hoge snelheden zijn natuurlijk niet geheel zonder gevaar, zoals iedereen wel weet komt een hogere snelheid ook met een grotere rem afstand. Zo heeft een “conculega” van ons een vrij groot ongeval gehad in North Dakota. Wij hebben speciaal het werk neergelegd om even ramptoerist te gaan spelen. Josh had dit gedaan om ons te laten zien wat er zoal kan gebeuren wanneer we niet voldoende opletten wanneer we ons op de openbare weg bevinden.
Ook het weer heeft een invloed op onze moving days, tijdens warme dagen doen de wegen onze banden geen deugd. Elk jaar hebben ze wel enkele klapbanden, ook dit jaar hebben we er een paar gehad. Zo heeft iemand een klapband gekregen toen hij alleen naar het noorden reed om een combine te brengen, echter gebeurde dit op een plaats zonder gsm ontvangst… Gelukkig kreeg hij hulp van een ander loonbedrijf die op de baan was, die man contacteerde iemand via de cb die wel ontvangst had, welke vervolgens Josh had gebeld.
Door bij een custom harvest crew te werken kom je op plaatsen in de Verenigde Staten die je als toerist waarschijnlijk nooit zal zien, zo heb ik Texas, Oklahoma, Kansas, Nebraska, South Dakota en North Dakota gezien, alsook Denver in Colorado voor een weekendje vrijaf, waar we de Rocky Moutains hebben bezocht. Qua landschap is het van zuiden tot het noorden behoorlijk gelijkaardig, aangezien het allemaal velden zijn wat je ziet (zo heb ik het toch ervaren). In Texas, Oklahoma en het zuiden van Kansas zie je voornamelijk veel van de typerende oliepompen. En in het noorden kom je in gebieden met al wat meer reliëf. We komen ook in kleine dorpen waar de bevolkingsgraad soms lager is dan 100. Wat Zuid, centraal en noord wel allemaal gemeen hebben is de “verzamelwoede” van de mensen, overal waar je komt zie je wel tuinen waar oude auto’s en machines letterlijk staan weg te roesten. Ik vraag mij nog steeds af hoe sommige mensen in zulke “rommelige”omstandigheden kunnen leven…
Groetjes,
Bas
