Hey iedereen,
hier ben ik met het 2de deel van mijn Amerikaans avontuur.
Zoals ik in mijn 1ste deel vermeldde zijn we nu in Harrold, South Dakota. Een klein gehucht met ongeveer 209 inwoners. En JA!, eindelijk mag ik met de maaidorser rijden, joepie! Dit is iets waar volgens mij toch velen naar zouden uitkijken. Dit is mijn allereerste ervaring met de maaidorser, en in tegenstelling tot wat we tot op heden hebben geoogst, namelijk tarwe, mag ik hier beginnen in de erwten. Niet de erwten die we gewend zijn om op ons bord te zien samen met wat worteltjes, maar wit-gele erwten die ook nog eens heel hard zijn. Wanneer je ze in je hand houdt zou je denken dat het bolletjes zijn voor in je BB-gun pistool.
De erwten op zich zijn niet zo moeilijk om te dorsen, wel moet je rekening houden dat je ze niet te veel beschadigd, dus draait de rotor op lage toeren en staan de concaves/roosters op een redelijke afstand. De erwten vallen vrij gemakkelijk uit hun omhulsel, dus moeten we ook nog eens voorzichtig zijn met de haspel, zo voorzichtig dat de landbouwer zelfs met zijn pickup voor enkele minuten naast mij kwam rijden, en het maaibord in de gaten hield…. We proberen de haspel aan een gelijke snelheid te doen draaien als de rijsnelheid, om de verliezen zo veel mogelijk tegen te gaan. Wat blijkbaar ook nog heel belangrijk is, is dat de erwten héél kort moeten worden afgereden, en ik die die dacht dat dit enkel bij ons gebeurde, niet dus… Toen we 1 van de velden hadden afgewerkt en we ons naar het volgende begaven, werd ons gevraagd om het gewas NOG korter bij de grond af te rijden, dus probeerden 
we dit te doen door het invoergedeelte voorover te kantelen, het maaibord zelf ook nog eens en ook nog eens voldoende neerwaartse druk. We maaien zodanig kort dat we zelfs oude maisstengels van het jaar ervoor binnen nemen, (hier in de VS wordt er niet geploegd). Allemaal goed en wel, ware het niet dat er hier in de streek veel stenen te vinden zijn in het land. In de meeste gevallen zal het maaibord over de stenen glijden, maar dit is helaas niet altijd waar. Gelukkig zijn de machines vandaag de dag al vrij gesofisticeerd en voorzien van de nodige opties, waardoor de meeste stenen in de stenenvanger terecht komen, maar ook daar komen niet alle stenen terecht. Het doet toch altijd weer pijn aan het techniekers-hartje wanneer je een steen door het dors gedeelte van de combine hoort gaan. Het gewas op zich is ook nog eens heel droog en licht, ik kan dat het best vergelijken met tumbleweed, het stereotype droge onkruid dat je af en toe wel eens voorbij ziet rollen in de western films. Doordat het maaibord volledig voorover gekanteld staat heeft de transportband er weinig tot geen grip op en kan het soms eens beginnen ophopen. Het is dus afwegen met welke instellingen je het best kan werken.
Als maaiborden gebruiken ze hier de 12 meter brede Flexdrapers van MacDon, dit zijn voorzetstukken met transportbanden in plaats van vijzels, welke we het meeste gewend zijn. Deze flexdrapers zijn vrij gebruiksvriendelijk. Je kan het maaibord in “float” stand plaatsen waardoor deze over het land “zweeft”, dan beweegt het maaibord onafhankelijk van de invoer. Naast de “float” stand kan je ze ook nog eens in “Flex-mode”plaatsen, waardoor het maaibord de oneffenheden in het land volgt, het bord is dan flexibeler. Dit is ideaal wanneer we velden hebben met “terrassen”, lichte heuvels in het land om het water op het land iets of wat onder controle te kunnen houden.
Ook kunnen de maaiborden in een transportstand worden geplaatst om veilig en gemakkelijker naar het volgende veld te rijden, deze moeten niet op een aanhangwangen worden geplaatst, dit doen we enkel wanneer we doorreizen naar de volgende locatie/staat. Aangezien de velden hier vrij groot zijn, zijn we soms 1 uur of langer onderweg voor het volgende te kunnen afrijden. Om tijd te besparen laten we de maaiborden aan de combine hangen. De wegen hier zijn voldoende breed om met het maaibord voorop gemonteerd te rijden. Alleen is het af en toe eens vertragen om tussen de signalisatieborden te geraken, kantelen van het maaibord zodat dat we de mensen hun brievenbussen niet meenemen, of moeten we eens de gracht induiken om een voertuig te laten passeren.
Wat ook een feit is, is dat de meeste gewassen hier worden verhakseld in plaats van het stro op een zwad achter te laten, wat dan ook weer een zorg minder is tijdens het oogsten. Tijdens onze stop in Johnson City, hebben we 2 velden geoogst waarvan het stro niet mocht worden verhakseld. Het graan op die 2 velden lag plat wat het al niet gemakkelijk maakte om de dorsen, en het zwad dat uit de combine kwam was vervolgens ook niet zo van super kwaliteit, waar ze volgens mij hier niet zo wakker van liggen. Mijn 1ste gedacht hierbij was “blij dat ik dit niet in balen moet persen”, en “mocht ik het stro zo uit de combine laten komen in België, de boer zou al snel met zijn riek achter mij zitten”, en dan bedoel ik niet om het stro eens te keren..
